Henry David Thoreau was een schrijver, ik trek foto’s. Meer nog, ik ben er denk ik aan verslaafd, aan fotografie. Overal waar ik ga of sta zie ik mogelijkheden voor een foto.
Mijn favoriete onderwerp is er één die door velen als vanzelfsprekend wordt genomen, namelijk de wereld rondom ons. Momentopnamen maken in een wereld die constant in beweging is en waar we overrompeld worden met visuele stimuli is voor mij puur genieten. Opzij kijken, stilstaan en afdrukken. Me even terugtrekken in mijn eigen wereld, even los van al die beweging. Gedurende die paar momenten dat mijn sluiter open en terug dicht gaat, een stukje uit de wereld van ons allen delen met een stukje uit die van mij. Een botsing van werelden die permanent vastgelegd wordt. Diezelfde botsing tussen onderwerp en fotograaf die door de komst van een toeschouwer veranderd in een kettingbotsing.
Een foto is, was en zal altijd zijn, de beeltenis van een bepaalde ruimte- en tijddimensie aangevuld met perceptie. Een foto of het leven op zich liggen hier heel dicht bij elkaar. Want aan ruimte en tijd zijn we gebonden en in perceptie zijn we vrij.